IN MEMORIAM
Johanna van de Ven
(Zr. Antoinette Marie)
Geboren te Udenhout: 11 augustus 1919
Eerste
Professie:
25 oktober 1953
Overleden te Ettern-Leur: 1 april 2008
Met veel medeleven van medezusters, familie en vrienden werd Zuster Jo
begraven op 5 april 2008 op begraafplaats Munsel te Boxtel, waar zij rust temidden
van haar medezusters.
Gedurende de eucharistieviering ten afscheid in de St.
Petruskerk van de Verrijzenisparochie te Boxtel, werd haar missionarisleven
verwoord als volgt:
Zuster Jo is geboren te Udenhout op 11 augustus
Twee jongens en twee meisjes zijn vroeg
gestorven.
MOEILIJKE JEUGD
Haar ouders zijn op betrekkelijk jonge leeftijd gestorven.
Haar vader
was 61 toen hij stierf en moeder 46 jaar.
Toen haar moeder overleed, was Jo 15 jaar en nam zij
de plaats van haar moeder in, een niet geringe taak.
Vader had een peperkoek fabriek met een winkel
en dit nam hem helemaal in beslag.
Later heeft hij hulp gekregen van zijn
jongste zoon.
De jongens waren in de leeftijd dat ze studeerden en aan hun toekomst
dachten.
Twee broers werden Priester en traden in bij de Kapucijnen en twee
anderen werden Broeder
bij de Broeders van Maastricht.
Het hield in dat Jo het huishouden onder haar hoede nam en dat
met veel zorg en liefde deed.
ROEPING EN VERTREK NAAR AFRIKA
Zij heeft daardoor pas op 32 jarige leeftijd gehoor kunnen geven aan
haar missionaire roeping.
Zij was begonnen met de Mulo opleiding maar heeft die moeten onderbreken
vanwege de omstandigheden thuis.
Later heeft ze het middenstands diploma gehaald en diploma stenografie.
Met haar middenstands diploma kon ze in de winkel helpen.
Jo trad in bij de Missiezusters van O.L.Vrouw van Afrika op 4 september
Ze was toen
32 jaar oud.
Haar eerste geloften legde ze af op 25 oktober 1953.
In 1954 vertrok Jo naar Afrika naar de post Kashozi
in Tanzania waar ze verschillende taken op zich nam o.a. de kapel, het washuis
en daarnaast bekommerde
ze zich om een groep kinderen.
Ze leerde Kihaya de lokale taal van Bukoba.
In 1966 keerde ze terug naar Nederland waar ze een
tijdje heeft geholpen in de keuken van het Lavigerie College van de Witte Paters
in Santpoort. Ze was daar met andere zusters in de communiteit en Jo, met haar
groot gevoel voor humor, bracht daar een vrolijke noot in.
OVERAL INZETBAAR!
Haar “missie” speelde zich af tussen Kashozi - Esch – Santpoort en Kashozi met enkele onderbrekingen voor
vakantie en bijscholing.
Overal waar ze was, stond ze bekend als een eenvoudige, zorgzame, gastvrije
zuster. Ze bleef op de achtergrond maar ze was er welen ze kon
je verrassen met kleine attenties.
In Kashozi ging ze vaak op huisbezoek en ook bezocht ze de zieken in het
ziekenhuis waar onze zusters werkten.
In 1986 werd dit ziekenhuis overhandigd aan de Afrikaanse Zusters van de
Heilige Theresia van Bukoba en was de tijd aangebroken voor de communiteit van
4 zusters om elders hun “missie“ voort te zetten.
Zr. Jo ging naar Esch voor vakantie en werd later belast met de taak van
gastvrouw voor de zusters die met vakantie kwamen.
Ook in die taak toonde ze zich als de persoon voor wie niets te veel was
en ze deed dat werk in al haar bescheidenheid.
Later verrichtte ze verschillende werkzaamheden zoals de zorg voor de
eetzaal etc. Alles was altijd keurig in orde en ze was daar trots op.
Een andere goede eigenschap van haar was om altijd het goede bij mensen
naar boven te halen.
Jo kon ook goed dichten en stukjes voor dragen. Op die manier leverde ze een goede bijdrage
bij feestelijke gelegenheden.
MOEILIJKE AANPAS AAN DE
MODERNITEIT
Met vernieuwingen op kerkelijk en maatschappelijk niveau had ze wat meer
moeite, ze hield zich meer afzijdig dan er over te praten.
In 1998 heeft ze haar intrek genomen in het verzorgingshuis ”San
Francesco” in Etten-Leur.
Ook daar was ze de dankbare, vriendelijke Jo, die met weinig woorden
maar met een glimlach veel betekende voor medebewoners.
Geleidelijk aan werd ze passiever en verhuisde ze naar de afdeling “Mariahof” voor meerzorg.
Omtrent 2004 trof men haar dikwijls slapend aan. De verzorgsters die voor haar
zorgden, beschreven haar als een vriendelijke en dankbare persoonlijkheid die
altijd “dank je wel“ zou zeggen.
Het verlies van haar broers door de jaren heen, heeft haar toch wel
eenzaam gemaakt.
Het overlijden van haar jongste broer Jozef,
heeft haar meer geraakt dan ze heeft kunnen uiten.
Eén uitspraak getuigt
daarvan. Ze zei: ”Ik
denk elke dag aan Jozef.”
Het laatste jaar was ze meer en meer afwezig en moeilijk bereikbaar. Tot
plots een opleving kwam en zij met de activiteiten begeleidster haar gedichten
voorlas en die zijn op een DVD opgenomen. Haar laatste testament …en mooie
herinnering aan haar.
Kort geleden bracht ik haar een bezoek, ze was toen ook in haar
slaaptoestand en het was moeilijk om met haar in contact te komen. Toen
ik haar echter begroette in het Kihaya, de taal die ze goed kende
en in haar herinnering was opgeborgen, gaf ze een teken van herkenning.
TROUW EN DANK
Op 1 april is Zuster Jo in de vroege morgen in alle rust ingeslapen
omringd door medezusters.
Zij is in haar leven trouw gebleven aan haar roeping om zonder ophef
klaar te staan voor de medemens in Afrika en binnen de Congregatie.
De kracht daarvoor heeft ze zeker geput uit haar verbondenheid met God
en gebed.
Een speciaal woord
van dank is hier op zijn plaats voor het verzorgend
personeel van de afdeling “Mariahof “ in het verzorgingshuis “San
Francesco”, haar neven die haar trouw kwamen bezoeken, en medezusters
die al hun aandacht aan haar gegeven hebben.
Moge de Heer haar nu verwelkomen zoals zij zoveel mensen heeft
verwelkomd.
Jo, dank je voor de gastvrijheid.
Rust nu in vrede!
Webmaster-NL |
![]() |